بالاخره مدرک لیسانس رو گرفتم .

۲ ترم آخر با زجر تمام گذشت . البته تموم دوره مسخره و مزخرف بود ولی هنوز تا ترم ۳ - ۴ تنم گرم بود و نمی خواستم قبول کنم که همه چی بیش از حدی که می شه تصور کرد مسخرست . نمی خوام خیلی غر بزنم ولی واقعا بد بود و اگر ادامه دادم فققققققققط به خاطر گرفتن همین یه تکه کاغذ به اسم مدرک برای ادامه دادن توی یه دانشگاهه . نه یه فضای مزخرفی که فقط سر درش شبیه دانشگاست!

اوکی فقط واسم انرژی بفرستید که امسال یه دانشگاه قبول بشم که شاید حس " دانش جو " بودن رو بفهمم. مرسی

پ.ن.۱. این لینک مطلبیه که برای قبولیم نوشته بودم : قبولی آزاد اهواز   فقط مقایسه کنید . خودمم باورم نشد یه عامل محیطی اینقدر میتونه یه آدم رو مجبور به عوض شدن کنه !

پ.ن.۲. من به حرف اونایی که می گفتن تو این دانشگاه فعال نباش و فقط درس بخون گوش ندادم و تمام وقتم رو صرف این نهاد و اون انجمن کردم و شاید اون موقع عضو و فعال ۵-۶ جای مختلف توی دانشگاه بودم . ولی الان می خوام بگم اگه دانشگاهتون جوی داشت که نه تنها پذیرای دانشجو و فعالیت هاش نیستن که تخریب هم می کنن . کلا قید فعالیت رو بزنید و بچسبید به درس که انگار معدل واسه قبولی ارشد مهم شده .

 بعد از مدتها دارم مطلب می نویسم . کلی دوستام شرمدنم می کنن که میان سر می زنن مرتب . خودم خیلی این مطلب رو دوس دارم . امیدوارم خوشتون بیاد .

به  پیشنهاد یکی از دوستای گلم ، یه فیلم خوب دیدم . فیلم " باشگاه مشت زنی " محصول 1999 ، با کارگردانی فینچر و بازی ادوارد نورتون و برد پیت .  

این فیلم سیر تحول یه آدم ِ درگیر روزمرگی به یه بیمار روانی رو نشون می ده . به دلایل سینمایی ، سبک کاری کارگردان ،  تجاری و ...  مسایلی که توی فیلم پیش میاد ، اغراق آمیز هستند ، ولی بشر گاهی اونقدر قدرتمند می شه که  شاید بتونه تا این حد هم کارای بزرگ انجام بده ( چه مثبت ، چه منفی ) . این آدم خودش رو محدود کرده بود توی زندگی روزمره ، کار کار کار خرید خرید خرید . مصرف کننده بودنش حال آدم رو به هم می زد . خلاصه این آدم ( و البتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه خیلیای ِ دیگه ) کلی درگیر ِ مزخرفات ظاهری ِ زندگیش بود و هیچوقت به ندایی که از درون صداش می کرد توجهی نداشت . این آدم هیچوقت به خود ِ ایده آلش ، خودی که می خواست باشه ، توجهی نکرد و نتیجش شد خلق یه شخصیت ِ سادیستی به عنوان شخصیت دومش . شخصیتی که با روحیات پرخاشگرانه برنامه هایی ترتیب داد و با دست ِ خالی ، یه ارتش ِ قوی رو شکل داد و انفجارهای بزرگی در تمام شهر ( چند شهر بزرگ ِ کشور ) ایجاد کرد .

این جریان فیلم بود البته از نگاه من . حرف من در مورد محدود کردن درونیات ِ انسان هاست ، حالا به هر اسمی ، به هر شکلی . محدودیت هایی که ایجاد عقده می کنند و گاهی باعث زوال شخصیتی افراد می شن تا حد ایجاد بیماری های حاد روانی . محدودیت هایی که دست ِ آخر غیر از خود ِ فرد ، به انسانیت و انسان های دیگه ضربه های مهلک می زنه . محدودیت های غیر منطقی و شدید . یه روزی استادم که من سال ها ایشون رو به عنوان یه آدم جدی ، خشک و منضبط می شناختم دقیقا در همین زمینه صحبت کرد . استادم می گفت : " آدما باید گاهی ، تا حدی ، اون بخش شخصیتی شون که غریزی ِ و باعث ِ شادی  می شه رو آزاد بذارن تا همه ی خواسته ها جمع نشه روی هم و ایجاد عقده بکنه و مثلا  بشه مثل شیخ صنعان ، که بعد از سال ها به اصطلاح زهد ( که چون بدون شناختن ِ نیازها و درونشون بوده من بهش می گم ایجاد محدودیت ِ غیر منطقی برای خواسته ها ) با دیدن یه دختر ، همه چیز رو بذاره زیر پا . "

من حرف ِ ایشون رو کاملا قبول دارم ، چون انسان ِ با مطالعه ، با سواد ، با تجربه و اهل تفکری هستند که در اثر پختگی متحول شدند و این حرف رو از سر دانایی می زنن .

خلاصه ی کلام

مراقب خودتون باشید و نذارید درونیاتتون ( البته تا جایی که به خودتون و دیگران آسیبی نمی زنه ) محدودیت ِ غیر منطقی ای پیدا کنه ، چون ممکن ِ عواقب ِ سنگین ِ روحی و جسمی داشته باشه .

پ.ن.1.نت رو ترکوندم واسه نوشتن این مطلب ، مطالب خوب بودن ولی خیلـــــــــــــــــــــــــــــی غلط املایی هست توی اکثر ِ سایتا و وبلاگا !! لطفا یه کمی دقت کنین ( البته توی کتب دانشگاهی هم این مشکل هست ، انتظاری نیست از مردم معمولی ) .

پ.ن.2. تو ایران که پایه ی زندگی ، بر دورویی هست ، تغییر و رسیدن به خود ِ ایده آل خیلی سخت ِ ولی میشه ، امیدوارم موفق باشید .   

وقتی یه بزرگ رو میبینی ، حس می کنی خیلی کوچیکی ، حس می کنی بی سوادی ، حس میکنی چـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه قدر چیزا هست که باید بدونی و هنوز نمی دونی ، خلاصه کلی پکر می شی ...  ولی همیشه یه حس دیگه هم با این حس ها می آد ، اونم اینه که تو هم می تونی به اندازه ی همون آدم ِ بزرگ ، بزرگ بشی و مطمئنا اگه بخوای و تلاش کنی از اون هم بزرگتر بشی  . به قول استادم میگه " ما بر شانه ی غول پیکرانیم "  

پ.ن.1.استاد محسن وزیری مقدم قدمش رو گذاشت روی چشم همه ی ما و من امروز ازشون بسیار آموختم .  از 9 اردی بهشت تا 9 خرداد هم نمایشگاهشون ( نقاشی ، طراحی و مجسمه )  برپاست . موزه ی هنر های معاصر اهواز . بلوار ساحلی  . جنب فروشگاه رفاه . تشریف ببرید و استفاده کنید .

پ.ن.2. من یه آدم فوق العاده کمال گرا هستم ، اگه با این مطلب و اینطوری از دل خودم در نمی آوردم 100 % دق می کردم !!

اتفاق خیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی خفنی افتاد امروز . من وظیفه داشتم آپ کنم :

صبح رفتم دانشگاه .

رفتم تو قسمت پایان نامه ها . جلل خالق !!!!! کارامونو با روی خوش ! انجام می دادن ؟!!! با خودم گفتم نه ، اینا یه چیزیشون شده . حالشون خوش نیست . یه کمی تو جو تعطیلاتن . خوب می شن چن روز دیگه :ی میشن مثل همیشه

  خب بعدش رفتم کتابخونه . معاون پژوهشی دانشگاه با کارمندای بخش پژوهش اونجا بودن ! فککککککککککککککککککک کن یه جایی که همیشه به زوووووووووووور 2 الی 3 تا کارمند به زححححححححححححمتتتتتتتتت جوابتو می  دادن ( یعنی نمی دادن )  ، حالا حداقل 12 تا کارمند کمر به خدمت صتدقانه ی دانشجویان بسته بودند !!!!

گفتم اااااااااااااااااایول چه خوبه مسولا را بیفتن برن بالا سر کارمندا باشن ،  که این عزیزان هم بابت حقوقشون کار کنن

خلاصه اینجا هم گفتم " ت " گفت بلللللللللله خانم " تمدید کردم "  براتون !!!!!!!!!!!!! فک کن!!

بعد رفتم طرفای آمفی تاتر دیدم همه در تکاپوی شدیدن . اومدیم بیرون شنیدیم به به مستر جاسبی داره میاد فردا . فهمیدم چرا دانشگاه اینقده خوب شده !

آخر داشتم از دانشگاه میومدم بیرون غششششششش کردم از خنده . داشتن جدولای کنار دانشگاه رو رنگ می کردن !!!!!!!!!!!!

هه ه کلا بیخیالشون شدم البته بودم ...

پ.ن.1.نمی دونم اینا برای ما کار می کنن یا برای بالا دستیا . آخه خزعبلات جامعه ی بشری اگه دانشجو نداشته باشیم شماها چه کاره هستین ؟!!

 پ.ن.2.

تاکسیا لعنتیه گرون کردن ولی بدون مخالفت کنار اومدم باشون ! آخه همه چی گرون شده !

          حس خوبی به انسان دست می ده وقتی می بینه یه سری آدم یه جا جمع می شن و کلی کار می کنن ، وقت می ذارن ،به هر کس و ناکسی اصرار می کنن و رو میزنن، کمک می خوان ، خلاصه هرررر کاری که لازمه انجام می دن برای جذب کمک مادی و معنوی . البته زیبایی این کارا همگی به هدفشون بر می گرده . جایی که این آدما بهش رسیدن ، جاییه که این کارارو ، حتی شکستن غرور رو دیگه با هدف شخصی انجام نمی دن ، بلکه دلیلشون فقط اینه که می خوان به یه سری آدم که به هر ترتیب ، ناتوانند کمک کنند . من جاهای زیادی از این دست رو دیدم ، خانه ی سالمندان ، بیمارستان بیماران سایکوز ، بیمارستان بیمار یهای جسمی ، کودکان استثنایی ، بچه های تحت پوشش مثلا بهزیستی ، دختران و زنان فراری ، معتاد ها و .... درسته همه ی ما نیاز به کمک داریم ، ولی تفاوت یه آدم عادی ( بدون این مشکلات حاد ) با اون فردی که چنین مشکلاتی رو داره مستقیم لمس می کنه اینه که  این مشکلات خیلی انرژی آدم رو صرف می کنن ، آدم رو خسته می کنن ، هم از نظر مادی هم روحی ، هم واسه ی خود شخص هم خانواده و اطرافیانش . پس یه کم که انسانی تر نگاه کنیم می تونیم اینو درک کنیم که یه جورایی برای تکمیل روابط انسانی و شاید بشه گفت تعمیر زنجیره ی اجتماع ( که حالا به هر دلیلی براش مشکل پیش اومده ) نیازهست مایی که داریم  به نوعی با آسودگی بیشتر زندگی می کنیم وارد عمل بشیم . فرقی نمی کنه کجای این زنجیره رو به دست بگیریم و چه قدر توان درست کردنش رو داشته باشیم . هدف بالاتر از این حرفا هست و باید باشه .

نوشتن اینا اینجا دلیلی نداشت جز این که یه مکانی رو به دوستای نتیم هم  معرفی کنم و هدفش رو بیان کنم . البته اگر دوستای من اهوازی باشن و خصوصا از بچه های دانشگاه آزاد و چمران ، به کمک آدمایی که واقعا این همه بزرگی و پیگیریشون آدم رو متعجب می کنه با این موسسه آشنا هستن .

جایی که می گم انجمن کودکان سرطانی شفاجویان هست ( البته امیدوارم اسمش رو درست نوشته باشم ) . کار این موسسه اینه که کمک های مادی و معنوی برای کودکان سرطانی و خانواده هاشون جمع می کنه و بهشون ارائه می ده . از الان تا چن روز آینده قراره هزینه ی جشن نوروز بچه ها جمع بشه و من فکر کردم بهنرین راه توی نت برای اطلاع رسانی آپدیت کردن وبلاگم هست . هر کس می خواد و می تونه کمک کنه لطفا یا مستقیما به موسسه  ( سایت موسسه  و وبلاگ موسسه )  اعلام کنه یا توی قسمت نظرات به من بگه .

اگر توضیح بیشتری خواستید حتما به سایت و وبلاگ موسسه که بالاتر ارائه شد سری بزنید .

منتظر مهربونیتون هستم . مرسی