یه روز خیلی باحال ...!!!

امروز بلا نسبت شما ، روم به دیوار ، گلاب به روتون امتحان داشتم ، خدا به سرتون یه درس 2 واحدی به این پیچیده ای رو نیاره ، من ! من ! من ! یه ابراهیمیان نشستم 2 روز اون هفته ، 5/1 روزم این هفته این درسو خوندم ، یه همچین چیزی تا حالا سابقه نداشته !!!!!!! خلاصه گذشت ، شما تو روتون نیارید که اینو شنیدید  .

ظهر داشتم می رفتم سمت دانشگاه ، در حال تاکسی گرفتن توی راه داشتم با خدا قول و قرار می ذاشتم که کاری کنه استاد بهم 10 بده تو همون حال  یکی از استادامو که هر چی بگم گله کم گفتم توی یه ماشین دیدم ، گفتم این لبخند خدا بود و مطمئن شدم دیگه امتحانم توپ می شه ، نیشمم از اون لحظه تا سر جلسه باز بود دیگه ...! حتی تا اون وقت که سر جاهامون نشستیم و منم خودمو با چن تا از بچه های خـــــــــــــر خون تنظیم کردم ( البته زاویه ی چشممو ) خوب بودم چون قول 10 نمره رو ازشون گرفته بودم ، ولی چشمتون این روز رو نبینه ،؛ دیدیم خوب یه مراقب اومد گفتیم خب درستشم همینه ، یکی دیگه اومد ، یه کم تعجب کردیم ، بعد یکی دیگه اومد !!!!!! ، دیگه شاخامون داشت از سقف رد می کرد که انگار رییس دانشگاه گفت وایییییییی دانشگاهمو خراب کردید دیگه مراقب نفرستید تا دیگه نیومدن!!

حالا نوبت رسید به استادمون ، استادمونم روانشناسسسسسسس ، حسسسسسسساس ، اومد توی کلاس با یه لبخند ملیح ، گفتم یا خدا اینم که اضافه شد !!!!!!!!

خلاصه برگه ها رو پخش کردن ، 50 تا سوال 4 گزینه ای ، من شروع کردم از اول تا آخرش 11 تا سوال رو درست جواب دادم ، هر چی شمردمشون دیدم نه زیاد نمی شه ! گفتم چه کنم ، یه کم نیگا اینور یه کم اون ور ، ماشالا مراقبا امون ندادن ، این دوست جفتیمم جو ترس برش غالب شده بود عمرا کمک نکرد ؟؟؟!!!

دیگه بقیه ی سوالا رو گزینه ی "ب" انتخاب کردم یعنی تقریبا 39 تا " ب "  :ی بعدم بلن شدم اومدم بیرون .

حالا چه کنم نیفتم ؟!

از خوب روزگار این استاد فک کرده من خیلی بچه ی درس خونی هستم ، یه سری سر کلاس یه سوال پرسید هیشکی جواب نداد ، رو کرد طرفم گفت دانشجوهای زرنگ بگن منم که توی عوالم خودم بودم یه دفه اومدم به خودم نیگا پشت سرم کردم دیدم نه انگار با خودمه :ی خلاصه یه سری هم که تریپ محققی براش گرفتم 4 تا از کتاباشو بهم داد ، یه بارم بهش گفتم دوس دارم مغزو تشریح کنم ( درسمون در مورد مغز بود ) و کلی علاقه نشون دادم به درسش البته علاقه دارمااااااااااااااا چاپلوسی نبوداااااااااا :ی

توی این فکرا بودم استاد اومد بیرون ، منتظر موندم سرش خلوت بشه بعد رفتم گردن کج ، قیافه مظلوم ، لحن محزون ، با یه لبخند تلخ بر لب گفتم استاد من 10 تا سوال جواب دادم ، حساب کتاب کرد که 3 نمره شده ، بعد بهش گفتم هوای برگمو داشته باش لبخندی از سر محبت زد که فک کنم اون قیافه هه کار خودشو کرد :ی

منم همچین ذاتم بی خیاله ، اومدم خونه  2 ساعت خوابیدم بعدم با دوستم رفتم پارک و و کلا استراحت بودم از ظهر ...

پ.ن.1. با عرض پوزش این پست رو همین جوری نوشتم چون خیلی وقته آپ نکرده بودم ( یه پستی می خوام بنویسم چن وقت دیگه در حد انفجار  )

پ.ن.2. الان فصل امتحانات ، از این روش استفاده کنید باید جواب بده

پ.ن.3.دعام کنید امتحانام خیلی بد جورن !

پ.ن.4. نیگا کنید من چه قد دوستون دارم که مطلب به ابن بلندی نوشتم

خدای خوبم این بار دلم خیلی روشنه ،

شاید این بار بیام پیشت ، یه جایی که فقط من وتو باشیم ،

 شاید بهت برسم ، شاید درکت کنم ، شاید به اون آرامش مطلقی که می خوام ، برسم  اونم در کنار تو .

 شاید این بار بشه ، همیشه می گفتم شاید ! ولی این بار فرق داره !! ( البته به تو امید دارم که فرق داشته باشه )  واقعا دلم روشنه

می خوام سعی کنم که تغییر کنم . من به بزرگی تو مطمئنم ، پشتم قرص قرصه . دلم می خواد فقط بگذره این مدت ... تموم بشه ...لعنتی خیلی بد و سخت داره می گذره ...

خدایا فقط کمک فقط کمک ، خیلی سخته ! کمکم کن ، کمک کن راه درستی باشه ، هنوز می ترسم

بلند شدن سخته هاااااا، هوامو داشته باش ... خواهش می کنم ...

بذار بیام پیشت ، بذار بشم یکی از ...

بعد با هم ، بودن من رو جشن می گیریم ، همین رو که من هستم و به بودن خودم  راضی ام  ...

پ.ن.2.این فروردین خیلی فرق داره با فروردینای دیگه ، من حس می کنم با این امیدی که توی وجودم ایجاد شده توی این فروردین حس دو بار متولد شدن بهم دست داده ...

پ.ن.1. این اولین و شاید تنها پست این وبلاگ باشه که با دفترم یکی می شه ... ولی اگه موفق بشم ، یکی دیگه از برگه های دفترم با یکی از پستای اینجا یکی می شه ، به امید اون روز ...

اینا رو اینجا نوشتم که دعام کنید فقط همین !!

یادمه حدود 21 22 سال پیش توی همین روزا همه خوشحال بودن ، هیشکی سر از پا نمی شناخت ، همه پر از انرژی تازه بودن ، وای چه شور و هیجانی ، هر چی بگم کم گفتم ، اعمال همه توسط یه حس درونی هدایت می شد ، زندگی همه از سر شوق و علاقه شده بود ، چه رفت و آمدی بود ، خدای من !!

 باور کردنی نبود ، اونقد آدم می اومد و حالا جالبه که دلشون نمی اومد برن ، ولی دیگه چاره ای نبود ، بی نواها مجبور بودن برن ، سخت بود ولی این هم به قول دوستی جز قواعد زندگی بود ،  می دونم شما هم اگه بودید حسی مثل همه ی اون آدما داشتید ، بهتون کاملا حق می دم . چی ؟ خب آره اون موقع تازه بهار اومده بود و همه چی نو شده بود . همه ی آدما خوشحال بودن ولی این خوشحالی که من می دیدم خیلی با اون که سالای قبل بود فرق داشت ، بهار 65 کائنات واقعا متفاوت ترین بهار رو تجربه کرد ، اون سال آره فک کنم روز 5 فروردین بود ، یه نوزادی اومد به این دنیا که از لحظه ی ورودش خواست کارای بزرگی انجام بده و کاملا مطمئن بود که با خیلی از آدمای اطرافش فرق می کنه و خیلی حیفه که خودشو با بقیه وفق بده . آره خب اون روز بود که من به دنیا اومدم و همه خوشحال بودن ، خودم هم هنوز با اینکه این همه وقت می گذره و توی زندگیم  این همه سختی رو تحمل کردم بازم خوشحالم که به این دنیا اومدم ، چون هنوز مطمئنم از ازل برای خیلی کارا مامور شدم که فقط و فقط خودم باید انجامشون بدم .خلاصه تولــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم مبارک

پ.ن.1. همه خوشحال بودن ولی فک کنم مامانم از همه خوشحال تر بود که از شر من راحت می شه

پ.ن.2. امیدوارم خودتون بهم تبریک بگید و الا دست به خودسوزی می زنم اونم با جوب کبریت

پ.ن.3. وایییییییییییییییییییییییییییی سال 87 شد من هنوز خیلی کار دارم چرا کارامو انجام نمی دم پس !

پ.ن.4. یه تجربه امروز کسب کردم ، می خوام به شما هم بگم : هیچوقت از کسی انتظار نداشته باشید تولدتون یادش مونده باشه ، فقط این وسط خودتون ضایع می شید

پ.ن.۵.از همه ی اونایی که یادشون بود ممنونم ُ ان شالا می جبرانیم براشون

پ.ن۶. چن وقته اینجا شده ماتم کده قول می دم سعی کنم دیگه اینجوری نباشه یعنی از خدا می خوام  دعام کنید

چه دلشوره ی غریبی !!

چه حس بدی و چه افکار مغشوشی

چه قدر بی خبری ...

همه ی اینها با هم روح هر کس را برزمبن می کوبند ....

ولی من هنوز هستم ، هنوز نفس می کشم

هنوز از بین زخم های تن تو با چشمان کم سویم بیرون را می پایم

ولی ای کاش

ای کاش

و ای کاش که چشمانم همین سوی کم را هم نداشت ،

 کاش کور بودم ،

 بیرون زشت و ویران بود !!

بیرون از کویر هم کویرتر بود از بی طراوتی ، از سکوت ، از تنهایی و از وحشت !

چرا همه در خوابند ؟!

چرا همیشه این همه فاصله هست

کاش چشمانم همین سو را هم نداشت ....

                                                                  ۱۹/۱۲/۸۶      

                                                                 ساعت30 :00 بامداد

   خواستم به قول شاعر بنویسم : " چه زود دیر شد "

ولی دیدم زود دیر نشد !

من زود ندانستم

.........نگفتم

.........فکر نکردم

و حال که دانستم ، عشق کودکانه ام به جغرافیا

به تنفر بدل شد

و برای اولین بار با خود گفتم :

این همه فاصله را خدا چرا آفرید ؟!

مگر نمی دانست این فاصله ها چه بر سر من خواهند آورد ؟

                                        ۲ بهمن ۸۶    ساعت ۲ بامداد